فرمود : « نماز نافله براى مؤمن باعث تقرّب به درگاه خداست و حج جهاد هر ناتوان است و براى هر چيزى زكاتى است و زكات بدن ، روزههاى مستحبّى است . بهترين عبادت پس از معرفت ، انتظار فرج است . هر كه پيش از ستايش خدا و صلوات بر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم دعا كند مانند كسى است كه بدون زه ، كمان بكشد .
هر كه يقين به گرفتن عوض دارد ، عطا بخشى كند . هر چند كه فرد مقتصد و ميانهرو باشد . تدبير نيمى از زندگى است . مهرورزى با مردم نيمى از عقل است . و غم و اندوه زياد مايهء پيرى و شتابزدگى باعث كجخلقى است . كمى نانخور نوعى توانگرى است . هر كه پدر و مادرش را غمگين سازد در حقيقت عاق آنها شده است . هر كس در وقت مصيبت دست به زانو زند يا دست روى دست بكوبد اجر خود را از بين برده است . مصيبتى كه با صبر باشد ، اجر دارد و مصيبت نيست ، استرجاع ( گفتن : انّا للَّهو انّا اليه راجعون ) هنگام صدمه ( و مصيبت ) است .
احسان ، بجا نيست مگر به شخص ديندار يا به خانوادهدار . خداوند كمك و يارى را به قدر هزينه و مصرف نازل مىكند و صبر را به اندازهء مصيبت . هر كه ميانهروى و قناعت كند نعمتش پايدار بماند و هر كه ولخرجى و اسراف كند نعمتش زوال پذيرد . اداى امانت و راستى روزى آورد و خيانت و دروغ باعث نادارى و نفاق گردد .
هرگاه خداوند به مورچهاى ارادهء بد كند به او دو بال دهد تا پرواز كند و ديگر پرندهها او را بخورند . احسان در نظر مؤمن احسان نيست مگر با سه شرط : كوچك شمردن آن ، پنهان داشتن و تعجيل نمودن ، هر كه احسان خود را به مؤمنى اندك شمارد برادر مؤمنش را بزرگ دانسته
مسند الإمام الكاظم (ع) (مسند امام الكاظم ع) (فارسى) — صفحة 246
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٢٤٦