وارث زمين و اهل زمين است . و گروه ديگرى گفتهاند : در صورتى وقف مشخّص است كه بگويند براى فلانى و فرزندان او تا وقتى كه باشند و در آخر نگويند براى تهى دستان و مستمندان ، تا وقتى كه خداوند وارث زمين و اهل زمين گردد ، ولى وقف نامعين آن است كه بگويد : اين مال وقف است بدون اينكه نام كسى را ببرند ، كدام يك از اينها درست است و كدام باطل ؟
امام عليه السلام در جواب نوشت : « وقفها مطابق وقفى كه مىكنند انجام مىشود . ان شاء اللَّه . » « 1 »
10 - از محمّدبن عبدالجبّار نقل كرده است ، مىگويد : به امام عسكرى عليه السلام نوشتم : زنى به مردى وصيّت كرده و اعتراف كرده است كه او هشت هزار درهم طلبكار است و همين طور هر چه از وسايل خانه از پشم و مو و ( ظرف ) برنجى و زرندود و مسى و هر چه دارد مال آن كسى باشد كه به او وصيّت كرده است و بر وصيت خود شاهد گرفته و وصيت كرده است كه از بازماندهء مالش از طرف او دو حج بجا آورد و به غلام وى نيز چهارصد درهم بدهد ، و آن زن از دنيا رفت و همسرش مانده است و ما نمىدانيم چگونه از عهدهى وصاياى او برآييم و امر بر ما مشتبه است . و نويسنده وصيّت يادآور شده است كه آن زن با وى مشورت كرده و درخواست نموده است كه آنچه براى اين وصىّ جايز است ، براى آن زن بنويسد ؟
راوى مىگويد : به او گفته است كه هيچ چيز از ارثيهى تو بر آن وصىّ
هامش
( 1 ) - تهذيب : 9 / 132 و استبصار : 4 / 100 .