مىشويم و حساب شما را به نعمتهايى كه خداى عزّوجلّ نصيب ايشان مىكند ، داريم . خداوند به حق نعمتش را بر شما و هر كه مانند تو است از كسانى كه خدايش آمرزيده ؛ بمانند تو و كمال نعمتش را با رفتن به بهشت مقدر فرموده است و هر نعمتى از نعمتهاى خدا - هر چند بزرگ و فوقالعاده باشد - چيزى نيست جز اينكه حمد و سپاس خدا را كه نامهايش گرامى است با شكر آن نعمت موفّق گرداند .
من مىگويم : سپاس خدا را ، به بهترين سپاسى كه بندهء سپاسگزار تا هميشهء روزگار ادا كند در برابر منّتى كه خدا از رحمت خود بر تو نهاده و از هلاكت نجات داده و گذرگاه تو را از آن گردنه همواره كرده است . و به خدا سوگند كه آن گردنهاى است پرزحمت و دشوار و عبور از آن سخت و گرفتاريش شديد است ! و در كتابهاى پيامبران پيشين نيز از آن گردنه ياد شده است ! بعضى از شما در دوران امام پيشين عليه السلام تا زمانى كه بدورد زندگى گفت . و در اين مدت از دوران امامت من كارهايى داشتيد كه از نظر من پسنديده و قرين موفّقيّت و استوار بوده است .
اى اسحاق ! به يقين بدان ! هر كس از اين دنيا كور بيرون شود ، او در آخرت نيز كور و سخت گمراه است ، اى پسر اسماعيل ! مقصود من كورى چشم نيست . بلكه نابينايى دلهاى درون سينههاست و اين است معناى قول خداى تعالى در كتاب محكم خود :
« رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً * قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى »
« 1 »
هامش
( 1 ) - طه / 126 - 125 : پروردگارا ! با اينكه ( در دنيا ) بينا بودم چرا كور محشورم كردى ؟ خداوند فرمايد : اين چنين آيات ما به تو رسيد و تو فراموششان كردى ، امروز هم تو فراموش شدهاى !