عبدربه تعيين كردم و با شناختى كه از او داشتم كه كسى را نظير او در امانت نديدم او را امين خود قرار دادم و مىدانم كه تو بزرگ آن ناحيه هستى از اين رو دوست داشتم تا به وسيله اين نامه تنها تو را گرامى بدارم ، بنابراين بايد از او اطاعت كنى و هر حقوقى كه نزد تو است به او تسليم نمايى و دوستان مرا نيز بدان تشويق كنى و به آنها بفهمانى تا او را يارى و كفايت كنند كه اين كار پسنديده و احترامى به ما و محبوب ماست و براى تو نيز از طرف خداوند اجر و پاداشى است ، زيرا كه به هر كس بخواهد به رحمت خود عنايت مىكند ، چرا كه او صاحب بخشش و رحمت است و تو در كنف حمايت الهى هستى ! اين نوشته را به خط خودم نوشتم . و خدا را سپاس فراوان مىگويم ! » .
احمدبن محمّدبن عيسى مىگويد : اين نامهى ( امام ) را با ابن راشد به گروهى از دوستان كه مقيم بغداد ، مداين و نواحى و اطراف آنجاها بودند ، نوشتيم :
« خدا را با جمع شما سپاس مىگوييم به خاطر نعمت تندرستى و سلامتى كه مرحمت فرموده است و بر پيامبر خدا و خاندانش بالاترين درود و كاملترين رحمت و رأفت او را مىفرستيم . همانا من ابوعلىبن راشد را به جاى علي بن حسينبن عبدربه و كسانى كه پيش از او وكيل من بودند تعيين كردم و او همان جايگاه را دارد و او را همان اختياراتى را داديم كه وكلاى پيش از او در نزد شما داشتند ، تا حق ما را بگيرد ! و او را براى شما پسنديدم و در اين مورد بر ديگران مقدم داشتم چرا كه او شايسته و بجاست . بنابراين خدا شما را بيامرزد ! حق او را و مرا ادا كنيد ! مبادا او را بر خودتان رنجى بشماريد ! و از اطاعت او بيرون رويد ، و در
مسند الإمام الهادي (ع) (مسند امام هادى ع) (فارسى) — صفحة 254
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٢٥٤