بىتاب و غمگين شد و جلوى جنازهء او بدون كفش و رداء حركت مىكرد ، پيش از دفن او چندين بار دستور داد تابوت را بر زمين نهادند و صورت او را باز مىكرد و به او نگاه مىكرد ، هدفش از اين كار اثبات امر وفات وى در نزد كسانى بود كه گمان داشتند او پس از پدرش جانشين وى خواهد بود و مىخواست در زمان حيات خود اين شبهه را از بين ببرد . « 1 »
2 - عبداللَّه بن جعفر عليه السلام ، پس از اسماعيل بزرگترين فرزند امام عليه السلام بود :
طبرسى مىگويد : اما منزلت و مقام عبداللَّه بن جعفر در نزد پدرش ، منزلت ديگر فرزندان آن حضرت نبود ؛ وى بدون اختلاف نزد پدرش متّهم اعتقادى بود و پس از وفات پدرش ادّعاى امامت كرد و گروهى نيز از او پيروى كردند . سپس بيشتر آنها بر اعتقاد به امامت موسى عليه السلام برگشتند ؛ بهخاطر اينكه دلايل امامت آن حضرت نزد ايشان ظاهر شد و جز گروه اندكى به نام فطحيّه بر امامت عبداللَّه باقى نماندند . و اين لقب را از آن جهت به ايشان دادند كه پاهاى او پهن بود و به قولى فراخوان آن گروه بر امامت عبداللَّه مردى به نام عبداللَّه بن افطح بود . « 2 »
3 - على بن جعفر عليه السلام ، محدّث مشهور ، مسائلى را از برادرش موسى بن جعفر عليهما السلام دارد . مدّتى طولانى زندگى كرد تا امام جواد عليه السلام را درك نمود .
شيخ طوسى مىگويد : على بن جعفر عليه السلام ؛ برادر موسى بن جعفر بن محمّد عليهما السلام مردى جليلالقدر ثقه است . كتاب مناسك و مسائلى دارد كه از
هامش
( 1 ) - ارشاد : ص 267 .
( 2 ) - اعلام الورى : ص 284 .