برود و سزاوار نيست كه مهمان روزه بگيرد مگر با اذن ميزبانان براى اين كه مبادا چيزى را به وى پيشنهاد كنند و او ايشان را ناراحت سازد . و سزاوار نيست آنها هم بدون اذن مهمانشان روزه بگيرند تا او خجالت نكشد ؛ ميل به غذا داشته باشد ولى آنها به خاطر اين كه خود روزه دارند ، او را به حال خود بگذارند . » . « 1 »
5 - از محمّدبن عبداللَّه كرخى با يك واسطه نقل كرده است ، مىگويد :
اطّلاع يافتم كه از يكى از مردم مدينه ، حديثى را از امام باقر عليه السلام نقل مىكنند ، نزد آن مرد رفتم و پرسيدم ، او محكم كارى كرد و به سوگندهاى مغلظّه مرا قسم داد كه مبادا به كسى گفته شود ! گفتم آرى به خدا چنان خواهم بود .
پرسيدم : آيا كسى غير از تو اين حديث را شنيده است ؟ گفت : آرى كسى به نام فضل آن را شنيده است ، آهنگ او را كردم تا به منزل او رسيدم ، اذن ورود گرفتم و از او حديث را پرسيدم ، او هم محكم كارى كرد و با من همان رفتار را كرد كه آن مرد اهل مدينه كرده بود .
من ماجراى سفر خودم و رفتار آن مرد اهل مدينه را با خود بازگو كردم ، او با شنيدن سخنان من دلش به حال من سوخت و گفت : آرى من از امام باقر شنيدم كه از قول پدرش عليهما السلام به نقل از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « . . . » « 2 » سپس گفت : كجا وارد شدهاى ؟
آدرس دادم ، فرداى آن روز بامدادان همراه خدمتگذارش ، سينى غذا از
هامش
( 1 ) - بحارالأنوار : 75 / 462 . بديهى است كه منظور روزهء استحبابى است - م .
( 2 ) - سخنان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در اينجا تكرار حديث شمارهء ( 4 ) بود - م .