سورهء قدر
1 - كلينى به اسناد خود از امام باقر عليه السلام نقل كرده است ، فرمود : « خداى تعالى شب قدر را نخستين چيزى از دنيا آفريد ؛ در آن شب نخستين پيامبر را آفريد و نخستين وصىّ را آفريد و قضاى الهى بر اين شد كه هر سال شبى باشد كه تا سال آينده مثل آن شب تفسير امور در آن نازل گردد . هر كه آن را انكار كند در حقيقت ردّ بر خدا كرده است زيرا كه پيامبران و رسولان و محدّثان قيام نمىكنند مگر اين كه بر ايشان حجّتى باشد بدان چه در آن شب ايشان را مىآيد با آن حجّتى كه جبرئيل آن را مىآورد .
گفتم : آيا بر محدّثان ( كسانى كه طرف صحبت فرشتگانند ) جبرئيل يا ديگر فرشتگان نازل مىشوند ؟
فرمود : « امّا انبيا و رسل كه هيچ ترديدى نيست و براى ديگران نيز از نخستين روزى كه زمين آفريده شد تا آخرين روز فناى زمين ناگزير بر اهل زمين بايد حجّتى باشد كه در آن شب بر محبوبترين بندگانش نازل گردد . و به خدا سوگند كه روح و فرشتگان با امر الهى در شب قدر بر آدم نازل شدند و به خدا سوگند كه آدم از دنيا نرفت مگر وصيّى داشت و هر يك از پيامبران پس از آدم را در آن شب فرمان رسيد تا براى وصىّ بعد از خودش آن را قرار دهد .
به خدا سوگند اگر پيامبرى باشد به يقين مأمور مىشود تا در آنچه از امور در آن شب به او مىرسد از آدم تا محمّد صلى الله عليه و آله و سلم كه به فلانى وصيت كن ! خداوند در كتاب خود ( قرآن ) به واليان امر پس از محمّد صلى الله عليه و آله و سلم بهطور خاص فرموده است :
« وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ