اهل قبله ، براى ايشان راهى به سوى دوزخى كه خداوند در خاوران آفريده است مىگشايد ، بر ايشان شعله و زبانهء آتش و دود و ريزش آب جوشان تا روز رستاخيز فرو مىريزد و پس از آن سرانجام كارشان به دوزخ است :
« فِي النَّارِ يُسْجَرُونَ * ثُمَّ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ تُشْرِكُونَ * مِنْ دُونِ اللَّهِ »
« 1 » يعنى ( مىگويند : ) كجاست آن امام شما - غير از امامى كه خداوند او را امام و رهبر مردم قرار داده بود - او را براى خود رهبر گرفتيد ؟ سپس خداوند به پيامبرش مىفرمايد :
« فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنا يُرْجَعُونَ »
« 2 » يعنى وعدهء عذاب داده بوديم
« وَ آثاراً فِي الْأَرْضِ »
« 3 » مىفرمايد : يعنى آن اعمالى كه روى زمين انجام داديد . » . « 4 »
4 - در روايت ابوالجارود از امام باقر عليه السلام آمده است ، فرمود : « شادى و خوشى زياد و خودپسندى ، تمام اينها داخل در شرك و كارهاى معصيت در زمين است و قول خداى تعالى :
« وَ آثاراً فِي الْأَرْضِ »
« 5 » يعنى اعمال و كردار در روى زمين . » . « 6 »
5 - فرات از محمّدبن مسلم نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مىفرمايد : « خداى تعالى در كتاب خود فرموده است :
« الَّذِينَ
هامش
( 1 ) - مؤمن / 72 - 74 : در آتش دوزخ سوزانده مىشوند سپس به آنها گفته مىشود : كجايند آنچه را همتاى خدا قرار مىداديد ، جز خدا پرستش مىكرديد ؟
( 2 ) - همان / 77 : ( اى پيامبر ! ) صبر كن كه وعدهء خدا حق است .
( 3 ) - همان / 21 : به وجود آوردن آثار مهمى در زمين .
( 4 ) - تفسير قمى : 2 / 260 .
( 5 ) - مومن / 21 : ترجمه گذشت - م .
( 6 ) - تفسير قمى : 2 / 261 .