پس فرمود : يا محمّد ! پيامبرى تو سرآمده و خوراك و رزق تو گسسته شده ، وصيّى تو كيست ؟ عرض كردم : پروردگارا ! من خلق تو را آزمودم كسى را فرمانبردارتر از على در بين خلق نديدم .
فرمود : يا محمّد ! فرمان بر از على براى من هم كسى نبوده است ؟
گفتم : پروردگارا من خلق تو را آزمودم ، در ميان خلق كسى را نيافتم كه بيش از علي بن ابى طالب عليه السلام مرا دوست بدارد ! فرمود : يا محمّد ! او بيش از همه مرا هم دوست دارد ، پس او را مژده بده كه او پرچم هدايت و رهبر اولياى من و روشنى بخش كسانى است كه مرا اطاعت كنند و آن كلمهاى است كه پرهيزگاران را بر آن الزام كردهام .
هر كه او را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر كه او را دشمن بدارد مرا دشمن داشته است با ويژگيهايى كه به او دادهام ، به هيچ كس ندادهام .
عرضه داشتم : پروردگارا او برادر من ، همراه من ، وزير و وارث من است .
فرمود : آن امرى است كه در قضاى من گذشته است كه او آزموده و به وسيلهء او آزموده شدهاند با آنچه كه به حق او را دادهام و دادهام و دادهام و دادهام ؛ چهار چيزى كه در اختيار او و از او جدايىناپذير است . » . « 1 »
3 - صدوق از محمّدبن مسلم نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام راجع به آيهء
« يا إِبْلِيسُ ما مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِما خَلَقْتُ بِيَدَيَّ »
« 2 » پرسيدم ، فرمود : « يَدْ در زبان عرب به معناى قدرت و نعمت است ، خداوند فرموده است :
هامش
( 1 ) - تفسير قمى : 2432 .
( 2 ) - ص / 75 : اى ابليس ! چه چيز مانع سجده كردن تو بر مخلوقى شد كه با دست قدرتم آفريدم .