( 167 ) ا ب : عدة صحيح ، ه ط : حده صحائح ، هامش : ل ظ عدة
( 168 ) ا ب : اربع
( 169 ) در همه نسخهها در هر دو جا « ذو » آمده وبايد « ذي ، ذا » باشد
( 170 ) در ا ب « و » نيست
( 171 ) در ا ب « لا » نيست
( 172 ) در ا ب : الانسان ، ه ط : الانس
( 173 ) در ا ب آمده است « شيه » وبىنقطه . پيداست كه نويسندهء ا « الحا » را فراموش كرده ونيمهء دوم واژه را نوشته است . نويسندهء نسخهء ب هم از روى رونويس كرده است .
( 174 ) ا ب : وكان ، ه ط : فكان
( 175 ) در ا ب « وبما لم يكن فيها . . . الآخرة » نيست ودر اثر فراموش كردن « الخامسة » و « العاشرة » در جاى خودش شمارههاى ضروب در آن دو به « الرابعة عشر » مىرسد نه « السادسة عشر » كه در ه ط درست مىبينيم .
( 176 ) ا ب : الانسان ، ه ط : الانس
( 177 ) « الحمارية » در هامش ط آمده است
( 178 ) ا ب : منطق ، ه ط : المنطق
( 179 ) در ا ب « فيوجد . . . الذي » نيست
( 180 ) ا ب : فيوجد ه ط : ويوجد
( 181 ) « المنطق » در هامش ط آمده است
( 182 ) در همهء اينجاها در ا ب « يقول » آمده است ويا بىنقطه است ودر ط ه « نقول » ويا بىنقطه
( 183 ) ا ب عشر ، ه ط : عشرة
( 184 ) همه نسخهها : وربما
( 185 ) پايان نسخهء همدان
المنطق ( ويليه حدود المنطق لابن بهريز ) — صفحة 135
مساهمون: ابن المقفع
ص١٣٥