تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — صفحة 227

مساهمون:

ص٢٢٧
نكرد خداوند او را به دوزخ برد و هر چند آن را كه همه پيامبران آوردند اين بود كه براى خدا شريك نگيرند ! سپس خداوند محمّد صلى الله عليه و آله و سلم را مبعوث كرد و او ده سال در مكه زيست و در آن ده سال هر كه به يگانگى خدا و رسالت محمد صلى الله عليه و آله و سلم گواهى داد ، خداوند به خاطر اين كه ايمان همان تصديق نبوت بود ، او را به بهشت برد و هر كه با پيروى از محمّد صلى الله عليه و آله و سلم مرد عذاب نكرد مگر اين كه مشرك به خداى رحمان مرده باشد . و تصديق آن چنين است كه خداوند در مكه ضمن سورهء بنى اسرائيل به آن حضرت نازل كرد :
« وَ قَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً
. . .
إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً »
« 1 » كه هم ادب است و هم پند و آموزش و نهى و منع سبك ؛ نسبت به آن به خاطر ارتكاب منهيات وعده و وعيدى نداد و سخت نگرفت و تهديد نكرد . و فرمود :
« وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كانَ خِطْأً كَبِيراً »
« 2 »
« وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنى إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً وَ ساءَ سَبِيلًا »
« 3 »
« وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً »
« 4 »
« وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كانَ مَسْؤُلًا » .
« 5 »
« وَ أَوْفُوا الْكَيْلَ إِذا كِلْتُمْ وَ زِنُوا
هامش
( 1 ) - اسراء / 23 : و پروردگارت فرمان داده است جز او را نپرستيد و نسبت به پدر و مادر نيكى كنيد . . . زيرا كه او نسبت به بندگانش آگاه و بيناست . ( 2 ) - همان / 31 : فرزندان خود را از ترس فقر نكشيد ، آنها و شما را ما روزى مىدهيم ، چرا كه قتل‌آنها گناه بزرگى است . ( 3 ) - همان / 32 : و نزديك زنا نشويد چرا كه عمل زشت و راه و روش بدى است . ( 4 ) - همان / 33 : كسى را كه خدا خونش را حرام كرده به قتل نرسانيد مگر به حق باشد و كسى كه‌مظلوم كشته شود و براى ولى او سلطه است و او نبايد اسراف كند . ( 5 ) - همان / 34 : به مال يتيم نزديك نشويد مگر به بهترين شيوه تا به حد بلوغ رسد و به عهد خود وفاكنيد چون از وفاى به عهد سؤال مىشود .