مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود : « زراره ! گفتهء خدا از گفتهء تو راستتر است ، آيا اين فرمودهء خدا را ديدهاى :
« خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً عَسَى اللَّهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ » ؟
« 1 » چون فرمود : « عَسى » اميد است » .
گفتم : آنها هم جز اين نيست يا مؤمنند و يا كافر .
فرمود : « دربارهء اين سخن خداى عزّوجلّ چه مىگويى :
« إِلَّا الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ لا يَسْتَطِيعُونَ حِيلَةً وَ لا يَهْتَدُونَ سَبِيلًا »
« 2 »
در پاسخ عرض كردم : آنان نيز در واقع يا مؤمنند و يا كافر !
امام عليه السلام فرمود : « به خدا سوگند كه آنها نه مؤمنند و نه كافر ؛ اگر مؤمن بودند مانند ديگر مؤمنان به بهشت مىرفتند و اگر كافر بودند كه مثل ديگر كافران به دوزخ مىرفتند ولى آنها مردمانى هستند كه خوبيهايشان با بديهايشان برابر است و كارهاى آنها سست و نارساست از اين رو دست آنها كوتاه است و به راستى كه آنان چنانند كه خداى تعالى فرموده است . » .
عرض كردم : آيا آنها از اهل بهشتند و يا از اهل دوزخ ؟
فرمود : « جايگاه آنها را همانجا قرار ده كه خداوند قرار داده است ! »
گفتم : آيا نظر شما دربارهء آنها همان اميدوارى است ( يعنى كارشان با خداست ) ؟
هامش
( 1 ) - توبه / 102 : و اعمال صالح و ناصالح را به هم آميختند ، اميد مىرود كه خداوند توبهء ايشان را بپذيرد .
( 2 ) - نساء / 98 : جز مستضعفان از مردان و زنان و كودكانى كه هيچ چارهاى براى هجرت نيافتند و راهى ( براى نجات از آن محيط آلوده ) نداشتند .