معانقهء با مؤمن
1 - كلينى از عبداللَّهبن محمّد جعفى نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر و امام صادق عليهما السلام فرمودند : « هر مؤمنى كه به سوى برادرش بيرون رود و از او ديدن كند و عارف به حق او باشد به هر قدمى كه برمى دارد براى او حسنهاى نوشته مىشود و گناهى از او محو مىگردد و درجهاى بالا مىرود . و چون در خانهء برادر مؤمنش را بكوبد درهاى آسمان به روى او باز مىشود و چون به هم رسند و با هم مصافحه كنند و هم را در آغوش كشند ( معانقه نمايند ) خداوند به ايشان عنايت كند و به فرشتگانش مباهات كرده ، مىفرمايد : فرشتگان من بنگريد اين دو بندهء مرا كه در راه من از يكديگر ديدن كرده و با هم دوستى مىورزند بر من سزاست كه پس از اين حال آنها را در آتش عذاب نكنم !
و چون برگردد به شمار نفسها و گامهايى كه بر داشته است و سخنانى كه گفته ، فرشتگان به دنبال او بيايند و او را از گرفتارىهاى دنيا و آسيبهاى آخرت نگه دارند تا سال آينده همان شب و اگر در اين ميان از دنيا برود ، از حساب معاف باشد و اگر مؤمن ديدار شده نيز حق ديداركننده را بشناسد همان طورى كه ديدار كننده مىشناخت ، او نيز مانند اجر و پاداش او را دارد . » . « 1 »
بلاها را خداوند به واسطهء مؤمن دفع مىكند
1 - كلينى از ابوحمزه نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود :
هامش
( 1 ) - كافى : 2 / 183 .