عمربن رباح
1 - كشى مىگويد : گويند : وى نخست به امامت امام باقر عليه السلام معتقد بود ، ولى بعدها از اين عقيده دست برداشت و با جمع اندكى كه بر اساس گمراهى از او پيروى كردند با اصحاب امام عليه السلام به مخالفت برخاست ، چرا كه او به گمان خود از امام باقر عليه السلام مسألهاى را پرسيده و او جوابى داده است و در سال ديگر دوباره مراجعه كرده و به گمانش عين همان مسأله را پرسيده است و آن حضرت جوابى بر خلاف جواب اوّل داده ، به امام باقر عليه السلام گفته است كه اين پاسخ شما بر خلاف پاسخى است كه در سال گذشته داديد ! امام عليه السلام به او گفته است پاسخ ما بر اساس تقيّه بوده است ولى با اين همه او در امر وى و امامت آن حضرت ترديد كرده است ! و با مردى از اصحاب امام باقر عليه السلام به نام محمّدبن قيس ملاقاتى داشت ، به او گفت : من از ابوجعفر عليه السلام از مسألهاى پرسيدم و او به من جوابى داد ، سپس در سال ديگر از همان مسأله پرسيدم جوابى بر خلاف جواب اوّل داد ، به او ( امام باقر ) گفتم : چرا اين كار را كرديد ؟ گفت : به خاطر تقيّه .
در صورتى كه خدا مىدانست ، من نپرسيدم ؛ مگر اين كه تصميم درستى داشتم كه به آنچه بفرمايد بپذيرم و عمل كنم ، دليلى نداشت مرا با اين حال به تقيّه وادارد ! محمّدبن قيس در جواب او گفت : شايد او كسى را حاضر مىديده است كه تو را از او برحذر داشته است ؟ عمربن رباح گفت : در مجلس آن حضرت در هر دو حال جز من كسى نبود ، نه بلكه هر دو جواب او به گونهاى نااميد كننده بود و او پاسخى را كه در سال گذشته داده بود به خاطر نسپرده بود تا پاسخى همانند آن را بدهد ! و