از خود دور نسازى و ما را از خاصترين عارفان و شايستهترين بندگانت قرار ده و از صادقترين مطيعانت و پاكترين بندگانت ! اى خداى بزرگ و اى با عزّت و جلال و اى كريم ، اى بخشاينده ، به رحمت و عنايت خودت اى مهربانترين مهربانان ! » . « 1 »
13 - مناجات سيزدهم ؛ مناجات ذاكران
102 - « به نام خداوند بخشايندهء مهربان ، خداوندا اگر پذيرش امر واجب تو نبود ، من تو را منزّهتر و پاكتر از آن مىدانستم كه ذكر تو را بگويم و با اينكه ذكر من به قدر فهم من است نه به قدر شايستگى تو و ارزش من وقتى به آن مقام نزديكتر شود كه محل تقديس تو گردد و اينكه ذكر تو بر زبان ما جارى گشت اين خود يكى از نعمتهاى تو است كه به ما مرحمت كردهاى و اجازهء تو است كه تو را بخوانيم و تنزيه و تسبيح تو را بگوييم .
پس خداوندا ذكر خودت را در خلوت و در ظاهر ، در شب و در روز ، و آشكار و نهان ، در حال خوشى و ناخوشى به ما الهام كن ! و ذكر نهايى خود را كه دلها همواره به ياد تو باشد بر دل ما بيفكن ! و ما را به عمل خالص و پاكيزه و تلاش پسنديده سرگرم كن و به ميزان كامل بگذران !
خدايا ! دلهاى شيدا پايبند عشق تو گشته و بر مقام معرفتت تمام عقلها با همهء اختلاف درجه متّفقاند كه جز به ياد تو آرام نگيرد ! و نفوس آدميان جز به ديدار ( رحمتت ) تسكين نيابد . و تو اى خدايى كه در همه جا تسبيحت كنند و در هر زمان معبود جهانيانى و هميشه بوده و هستى و به هر زبانى بندگانت تو را بخوانند و در هر دلى به بزرگى و عظمتت ياد
هامش
( 1 ) - بحارالأنوار : 94 / 152 .