سپاس خداى را كه چون از او چيزى درخواست كنم عطايم كند و هر چند گاهى كه از من قرض مىخواهد ( صدقه يا قرض الحسنه براى بندگان نيازمندش - م ) من بخل مىورزم . ستايش خداى را كه براى هر حاجتى كه از او بخواهم او را ندا مىكنم و هر وقت براى راز و نياز بخواهم ، مىتوانم با او خلوت كنم و بدون هيچ واسطه و ميانجى حاجتم را برآورده مىسازد . سپاس خداى را كه تنها او را در دعايم مىخوانم نه غير او را زيرا اگر از غير او حاجت مىخواستم مستجاب نمىكرد . و سپاس خداى را كه تنها به او چشم اميد دارم نه به ديگرى و اگر به ديگرى چشم اميد داشتم نااميدم مىساخت ، و سپاس خداى را كه كار مرا به خودش واگذاشت و مرا گرامى داشت و به مردمان وانگذاشت كه خوارم سازند !
ستايش خداى را كه با من محبّت ورزيد با اينكه از من بى نياز بود و سپاس خدا را كه در برابر خطا و گناهم شكيبايى كرد چنان كه گويى گناهى مرتكب نشدهام ! از اين رو پروردگارم در نظر من محبوبترين موجود و به ستايش من از همه موجودات عالم سزاوارتر است . خداوندا ! من راه حوايج خلق را به روى تو گشوده مىبينم و چشمان اميد بندگان را به درگاهت پرآب ، و يارى جستن به فضل و كرمت بر هر كس كه به تو اميدوار است سهل و آسان و درِ دعاى درخواست فرياد خواهان به سوى تو باز ، و يقين دارم كه تو براى برآوردن حاجت اميدواران آمادهاى و مراقب حال پريشان خاطرانى و مىدانم كه ناليدن به درگاه با جود و كرمت و در رضاى به قضا و قدرت بهترين عوضى است از بخل مردم بخيل و بى نيازى از اندوختهاى كه در دست دنيا خواهان است ! و براستى هر كه به سوى تو سفر كند راهش بسيار نزديك و تو از بصيرت خلق
مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — صفحة 634
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٦٣٤