دعاى بعد از نماز شب
29 - طبرسى مىگويد : علي بن حسين عليهما السلام همواره پس از نماز شب اين دعا را مىخواند :
« با تو راز و نياز مىكنم اى آنكه در همه جا حاضرى ! شايد صداى مرا بشنوى زيرا كه جرم من سنگين و شرم و حيايم اندك است !
مولاى من ! اى مولاى من ! كدامين بيم و هراس را به خاطر بياورم و كدام را فراموش كنم ؟ ! و اگر هيچ چيزى جز مرگ نبود ، همان به تنهايى بس بود ! چگونه ! در حالى كه وحشتهاى پس از مرگ بسى سنگينتر و دردناكتر است ؟
مولاى من ! اى مولاى من ! تا چه زمان و تا كى بارها و بارها بگويم دلخوشيم به تو است ، آنگاه در نزد من صدق و وفا نيابى ؟ ! پس به ذات مقدّس خودت به دادم برس ! به دادم برس ! از دست هواى نفسم كه بر من چيره شده و دشمنى كه ( همچون سگ هار ) بر من حملهور است و از دست دنيا كه خود را برايم آراسته و از دست نفسى كه به بدى مىكشاند جز اينكه پروردگارم به من ترحّم كند !
مولاى من ! اى مولاى من ! اگر قرار است كه به مثل منى رحم كنى اينك بر من رحم كن ! و اگر همچون منى را پذيرايى پس مرا بپذير ! اى توبهپذير ! توبهء مرا بپذير ! اى كسى كه همواره من از او نيكىها سراغ دارم ! اى آنكه با نعمهايت صبح و شام مرا بىنياز مىكنى ، هر صبح و شام به من رحم كن ! در حالى كه همهء مردم ، پدر و مادرم و هر كه برايش رنج و زحمت كشيدم ، از من فاصله گيرند ؛ بنابراين اگر توبه من رحم نكنى ، چه كسى بر