من رحم مىكند و در قبر مونس وحشتم مىگردد ، و چه كسى آنگاه كه من باشم و كردارم ، زبان مرا گويا مىسازد و تو از من چيزهايى را بپرسى كه خود از من آگاهترى ؟ ! پس اگر بگويم : آرى ، از عدل تو به كجا فرار كنم ؟ ! و اگر بگويم : نكردهام ! خواهى گفت : مگر من بر اعمال تو گواه نبودم ! ! پس مولاى من ! بخشش تو ، بخشش تو ! پيش از آنكه اين بدنها را با جامههايى از قطران بپوشند عفو تو ، عفو تو ! مولاى من ! پيش از آنكه دستها به گردنها بسته شوند اى بخشندهترين بخشايندگان و اى بهترين آمرزندگان ( مرا عفو كن و ببخشاى ! ) » . « 1 »
30 - ابوجعفر طوسى مىگويد : علي بن حسين عليهما السلام همواره پيش از نماز شب دو ركعت نماز سبك مىخواند كه در ركعت اول سورهء قل هواللَّه احد و در ركعت دوّم سورهء قل يا ايهاالكافرون را مىخواند و هر دو دست خود را براى تكبير بلند مىكرد و مىگفت :
« تو اى پادشاه بر حق ، صاحب عزّت و الا و سلطنت نافذ و بزرگى برتر ، تو اى پادشاه چيره ، بزرگ ، توانا ، بىنياز بالنده ! آنكه بندگان مىخوابند و او نمىخوابد و غفلت و دلگيرى در او راه ندارد . سپاس خدايى را كه صاحب احسان ، نيكوكار ، نعمت دهنده ، و فضيلت دهنده ، و صاحب جلال و كرامت و فضيلتهاى فراوان و نعمتهاى كلان و صاحب هر نيكى و نعمت است .
خدايى كه در برابر هيچ سختى كوتاه نيايد و هيچ رازى را برملا نكند و هيچ گناهى را پذيرا نيست و در هيچ جا خوار نگردد ، و آنكه براى ما اهل
هامش
( 1 ) - مكارم الاخلاق : ص 343 .