حسين عليهما السلام هر وقت اين آيه :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ »
« 1 » را تلاوت مىكرد ، مىگفت : « خداوندا ! مرا در بالاترين درجات اين توبه قرار ده ! و مرا در تصميم گيريم يارى كن ! و به من مرحمتى كن تا به خوبى عيب خودم را كشف كنم و جلوى نفس مرا تا آنجا بگير كه خطورهاى دنيا نسبت به سردى بيم و خشيتم نسبت به تو از دلم رخت بربندد ، و به من دل و زبانى روزى كن كه در نكوهش دنيا با هم همراه باشند و از آن به خوبى فاصله بگيرم تا آنجا كه چيزى جز راست نگويم ! و به من با حسن توفيق خود مصداقهاى اجابت خودت را بنمايان به طورى كه در هر حال چنان باشم كه تو مىخواهى !
درِ خانهء فضل و كرم تو را فقر و بيچارگى من كوبيده است
به تيزى سر نيزهاى كه اثر پارگيهاى آن به قلبم رسيده است
تا به كى گرفتاريهاى دنيا و جايگاه صديقان را توصيف كنم ولى با ارادهى راسخ مصمّم به رفتن در پى گناهان باشم ؟ !
خدايا ! من از خوارى وذلّت نفوذ دنيا و فرمانهاى بد او بر من به درگاه تو شكوه دارم !
زيرا كه من خود مىبينم و مىشنوم اگر با ابزار فهم ( با گوش دل ) بتوانم بشنوم و يا در پرتو هوشيارى ببينم :
به طور كلى با نكبت و مصيبت و درد مواجه مىشوم
و كاسه زهرى را مانَد كه پياپى مىنوشم
هامش
( 1 ) - توبه / 119 : اى كسانى كه ايمان آوردهايد از مخالفت فرمان خدا بپرهيزيد ( براى اينكه بتوانيدراه پرپيچ و خم تقوا را بىانحراف بپيماييد ) و با صادقان باشيد !