از سورهء مائده
30 - اما دربارهء قول خداى تعالى :
« وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ »
« 1 » از ثوير بن ابى فاخته نقل كرده ، مىگويد : از علي بن حسين عليهما السلام شنيدم كه با مردى از قريش سخن مىگفت : فرمود : « چون پسران آدم عليه السلام قربانى كردند ، قربانى يكى از آنها گوسفند نر چاقى بود و خود آرامشى و اطمينانى داشت و قربانى ديگرى يك دسته خوشهء گندم بود ، قربانى صاحب گوسفند نر قبول شد يعنى هابيل ولى از ديگرى قبول نشد ، از اين رو قابيل خشمناك شد و به هابيل گفت به خدا سوگند
« لَأَقْتُلَنَّكَ ! »
هر آينه تو را خواهم كشت .
هابيل گفت :
« إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ * لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِي ما أَنَا بِباسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ * إِنِّي أُرِيدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِي وَ إِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ وَ ذلِكَ جَزاءُ الظَّالِمِينَ * فَطَوَّعَتْ لَهُ نَفْسُهُ قَتْلَ أَخِيهِ »
« 2 » و ندانست كه چگونه او را بكشد تا اينكه ابليس آمد و او را تعليم داد و گفت :
هامش
( 1 ) - مائده / 27 : اى پيامبر ! داستان دو فرزند آدم را به حق بر آنها بخوان ! در آن هنگام ك هر كدامكارى براى تقرّب به خدا انجام دادند اما از يكى پذيرفته شد و از ديگرى پذيرفته نشد .
( 2 ) - مائده / 30 - 27 : گفت : خدا تنها از پرهيزگاران مىپذيرد ( و اضافه كرد : حتى ) اگر تو به تهديدخود جامهء عمل بپوشانى و دست به كشتن من دراز كنى ، من هرگز مقابلهء به مثل نخواهم كرد و دست به كشتن تو دراز نمىكنم ، چرا كه من از خدا مىترسم ( و هرگز دست به چنين گناهى نمىآلايم ، به علاوه من نمىخواهم بار گناه ديگرى را به دوش بكشم ) بلكه مىخواهم تو بار گناه من و خودت را به دوش بكشى ! ( در آن صورت ) از دوزخيان خواهى بود و همين است جزاى ستمكاران ! سرانجام نفس سركش قابيل او را مصمّم به كشتن برادر كرد و او را كشت ( و با اين عمل از جمله زيانكاران شد ) .