و هر زندهاى بايد اين راه را بپيمايد !
و اين اشعار را دو يا سه بار تكرار كرد ، به خوبى فهميدم و دانستم كه از شهادت خود خبر مىدهد ، گريه راه گلويم را گرفت ولى خوددارى كردم و ساكت ماندم و دانستم كه بلا و مصيبت نازل شده است ضحاكبن عبداللَّه مىگويد : گروهى از سواران ابن سعد كه مراقب ما بودند ، در حالى كه امام حسين عليه السلام اين آيه را مىخواند :
« وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ،
ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ »
« 1 » از نزديكى ما عبور كردند . « 2 »
60 - فتّال مىگويد : اهل بيت عليهما السلام را پس از ورود به شام در بيرونى مسجد ( دمشق ) آنجا كه اسيران را نگاه مىدارند ، نگاه داشتند و علي بن حسين عليهما السلام نيز در بين آنها بود ، وى در آن روز نوجوان بود ، پيرمردى از پيرمردان شام نزد ايشان آمد و گفت : سپاس خدا را كه شما را كشت و هلاك كرد و شاخ آشوب را بريد ! پس چيزى از ناسزاگويى به آنها را فرو نگذاشت ! همين كه سخنان او تمام شد ، علي بن حسين عليهما السلام خطاب به وى فرمود : « آيا كتاب خدا ( قرآن ) را خواندهاى ؟ » .
پيرمرد گفت : آرى . فرمود : « اين آيه :
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي
هامش
( 1 ) - آل عمران / 178 : گمان نكنند آنهايى كه كافر شدند ، مهلتى كه به ايشان مىدهيم براى آنها خوباست ! بلكه مهلت مىدهيم تا به گناه و طغيان خود بيفزايند و براى آنها عذاب خوار كنندهاى است . چنين نبود كه خداوند مؤمنان را به همان صورت كه شما هستيد واگذارد ( آنها را تصفيه نكند ) مگر آنكه ناپاك را از پاك جدا سازد .
( 2 ) - روضةالواعظين : ص 157 .