تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — صفحة 294

مساهمون:

ص٢٩٤
دشمنان مرا در روز قيامت از رحمت من دور مىكند و دوستانم را از كسانى كه ايشان را مىآزردند و ناراحت مىكردند و بد مىگفتند جدا مىسازد ، پس نام او را از نام خودم جدا كرده‌ام . و اين حسن و اين حسين است و منم محسن نيكوكار ، نام آنها را از نام خودم مشتق نموده‌ام . اينان برگزيدگان خلق و گرامىترين مخلوقات منند ، به وسيله ايشان مؤاخذه مىكنم و به وسيلهء ايشان مىبخشم ، و به وسيله ايشان به من متوسل شو و هر گاه مصيبتى براى تو پيش آمد آنها را به درگاه من واسطه قرار بده ! كه من به ذات خود ، به حق سوگند ياد كرده‌ام كه به خاطر ايشان هيچ اميدى را نااميد نكنم و هيچ درخواست كننده‌اى را از در خانه‌ام برنگردانم ! از اين رو موقعى كه اشتباهى از او سر زد از خداى عزّوجلّ به حق ايشان درخواست كرد ، خداوند توبهء او را پذيرفت و او را بخشيد . » . « 1 » 10 - راوندى از اسباط با يك واسطه از علي بن حسين عليهما السلام نقل كرده ، مىگويد : طاووس ( يمانى ) در مسجدالحرام گفت : نخستين خونى كه بر زمين ريخت خون هابيل بود كه قابيل او را كشت و آن روزى بود كه يك چهارم مردم كشته شدند ! زين العابدين عليه السلام پس از شنيدن سخن طاووس فرمود : « آن طور نيست كه گفت ، بلكه نخستين خونى كه روى زمين ريخت از حواء بود موقعى كه عادت ماهيانه ديد و آن روز يك ششم مردمى كه بودند كشته شدند يعنى آدم ، حواء ، قابيل و هابيل دو خواهر ايشان كه دختر بودند ! »
هامش
( 1 ) - بحارالانوار : 11 / 150 .