فصل 8 : نماز مسافران و آن چه از ديد اهل معرفت بايد به آن همّت گماشت
آن را به طور مختصر بيان مىكنيم ؛ چون در كتاب « فلاح السّائل و نجاح المسائل » - كه محتوى دستورهاى روز و شب است - مشروحا بيان كردهايم .
كسى كه در راه اطاعت از خداى بزرگ و عمل به حكم مقدّس او مسافرت مىكند ، خداوند از نمازش كم مىكند ؛ چون از ضعف بشر و كوتاهى همّتش آگاه است . بدين ترتيب از هر يك از نمازهاى ظهر و عصر و عشا دو ركعت آخر ساقط شده است ؛ ولى نماز مغرب را - همان گونه كه در وطن مىخواند - سه ركعت و نماز صبح را دو ركعت مىخواند .
طريق خواندن آن دو ركعت : آنها را بايد همان گونه كه در حضر مىخواند ، در سفر هم بخواند ؛ فقط در تشهّد اوّل ، سلام را مىافزايد و تعقيب هر كدام را نيز به اندازهى ممكن انجام مىدهد . در كتاب « فلاح السّائل » تعقيبات مهمّ نماز بيان شده است .
امّا نافلهها : نافلهى نماز ظهر و عصر از مسافر ساقط شده است و شايد بدان جهت باشد كه آن زمان هنگام رفتن و حركت در جادّههاست . از نافلههايى كه بر طبق عادت در حضر بين نماز مغرب و عشا و نماز شب مىخوانده است ، هر چه بخواهد ، بخواند و در نجات خود از هر خطر اهتمام ورزد .
مبادا نمازها را شتاب زده بخوانى كه موجب ترك يارى خواستن ( از خدا ) مىگردد ؛ زيرا اگر انسان چنين كند ، مثل مردى است كه 24 اشرفى به زمام دارى بدهكار است و او از روى دلسوزى 20 عدد آن را ببخشد و وام خود را به 4 اشرفى كاهش دهد . در منطق عقل و نقل و قاعدهى تخفيف در بده كارى ، چگونه