تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الرسول القائد (شيوه فرماندهى پيامبر ص) (فارسى) — صفحة 73

مساهمون:

ص٧٣
جنگ اظهار تمايل كردند و نشانه‌هاى راستى و نيك عهدى نيز در آنان ديده شد ، بايد نداى صلح را لبيك گفت .
« وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ، وَ إِنْ يُرِيدُوا أَنْ يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللَّهُ ، هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ »
« 1 » و اگر به صلح گراييدند تو ( نيز ) بدان گراى و بر خدا توكّل كن كه او شنواى داناست . و اگر بخواهند تو را بفريبند ( يارى ) خدا براى تو بس است . همو بود كه تو را با يارى خود و مؤمنان نيرومند گردانيد . اسيران : فرماندهء اسلامى مختار است كه بر اسيران منت نهد و آنان را بدون گرفتن سربها يا عوض آزاد كند ، يا اينكه از آنان مرد و مال سربها بگيرد ؛ و اين بستگى به صلاحديد خود او دارد .
« فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ ، حَتَّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثاقَ ، فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً »
« 2 » پس چون با كسانى كه كفر ورزيده‌اند برخورد كنيد ، گردن‌ها ( يشان ) را بزنيد تا چون آنان را ( در كشتار ) از پاى در آورديد ، پس ( اسيران ) را استوار در بند كشيد ، سپس يا ( بر آنان ) منت نهيد ، و ( آزادشان كنيد ) يا فديه ( و عوض ) از ايشان بگيريد .
هامش
« ادامه از صفحهء قبل » : انتهاى آن مشخص مىشود و در طول مدت متاركه جنگ متوقف مىگردد . شرايط متاركه بايد به روشنى مشخص شده باشد . نقض يا پايان متاركه بر سر اينكه با ارتكاب كدام عمل يا اعمال از سوى يكى از طرفين جنگ ، طرف ديگر مىتواند پيمان متاركه را نقض و به جنگ مستقيم مبادرت ورزد ، ميان مفسران اختلاف است . نظر گروهى از مفسران اين است كه با هر گونه اخلالى از سوى يكى از طرفين پيمان طرف ديگر مجاز است كه بدون هشدار قبلى به طور مستقيم به جنگ مبادرت ورزد . اما مفسران جديد بر اين باورند كه با اخلال در متاركه از سوى يكى از طرفين ، طرف ديگر مجاز است كه او را ناقض پيمان اعلان كند ، اما اجازهء اقدام به جنگ ندارد . متاركه پس از مدت مقرر پايان مىيابد و اگر در توافقنامه زمان پايان تعيين نشده باشد هر كدام از طرفين مجازند ، بر طبق شرايط توافقنامه ، پس از اعلان به طرف ديگر جنگ را از سر بگيرند . ( ر . ك . قانون الحرب و الحياد ، سامى جنينه ) . ( 1 ) - سورهء انفال ( 8 ) ، آيات 61 - 62 . ( 2 ) - سورهء محمّد ( 47 ) ، آيهء 4 .