عبد الله مردانش را بر مضمون نامهء پيامبر ( ص ) آگاه ساخت و گفت كه رسول خدا ( ص ) وى را از مجبور ساختن كسى براى همراهى با خود نهى فرموده است . . .
با اين وجود هيچ كس از همراهى با او سر باز نزد .
عبد الله با نيروهاى زير فرمان خود حركت كرد - بجز سعد وقاص و عتبة بن غزوان كه در جستجوى شتر گمشدهء خود رفتند و به اسارت قريش در آمدند - تا اينكه در سرزمين نخله فرود آمد . با رسيدن كاروان قريش مسلمانان به آنها حمله كردند . در اين درگيرى يك تن از مشركان به نام عمرو بن حضرمى كشته شد ، دو تن ديگر به اسارت درآمدند « 1 » و نفر چهارم بسوى قريش گريخت . عبد الله همراه كاروان و دو اسير به مدينه بازگشت .
مشركان : شامل يك كاروان بازرگانى به پشتيبانى چهار مرد از قريش به فرماندهى عمرو بن حضرمى .
هدف :
همانطور كه در نامهء رسول خدا ( ص ) به صراحت آمده بود ، هدف مسلمانان رسيدن به نخله ، كشف اخبار قريش و دستيابى به اطلاعات مربوط به آنها بود و قصد جنگيدن نداشتند .
نتايج :
الف - شور و هيجان عبد اللّه منجر به جنگ در ماه حرام گشت . اين امر كه با رسوم اعراب آن روزگار مخالف بود ، فرصت مناسبى به قريش داد تا عليه مسلمانان آغاز به تبليغات كنند .
رسول خدا ( ص ) قصد مبارزه نداشت ، بلكه تنها هدفش كسب اطلاعات بود .
ب - نخستين كسى كه از مشركان كشته شد ، نخستين غنيمتى كه به دست آمد و نخستين كسانى كه به اسارت در آمدند در اين جنگ بود . رسول خدا ( ص ) آن دو اسير را آزاد ساخت . يك تن از آنها اسلام آورد « 2 » و ديگرى از همان راهى كه آمده
هامش
( 1 ) - آن دو عثمان بن عبد الله بن مغيره و حكم بن كيسان بودند و نوفل بن عبد الله گريخت .
( 2 ) - كسى كه اسلام آورد حكم بن كيسان بود . وى در حادثهء بئر معونه به شهادت رسيد .