از سخنان امام جواد « 1 »
449 - - 1 . آن كه در تكفّل خداوند است چگونه تباه شود و آن كه خداوند در پى اوست چگونه رهايىيابد ؟ !
450 - - 2 . آنكه به غيرخدا روىآورد ، خداوند به همو واگذارش كند .
451 - - 3 . كسى كه ناآگاهانه عمل مىكند ، بيش از به سامان آوردن تباه مىكند .
452 - - 4 . با دلها آهنگ خدا كردن ، رساتر از زحمت دادن اعضا با اعمال است .
453 - - 5 . آن كه از هوسش پيروى كند ، آرزوى دشمنش را برآورد .
454 - - 6 . هر كس توانگر شود نزد خاندانش گرامى مىشود . به حضرتش گفته شد : و بر غير خاندانش ؟ فرمود : نه ، مگر آن كه سودى به آنها برساند . سپس در پاسخ كسى كه گفت : از كجا مىگويى ؟ فرمود : چون مردى در مجلس يكى از راستگويان « 2 » گفت : مردم ، توانگر را گرامى مىدارند ، اگر چه از ثروت او بهرهاى نبرند ، و او فرمود : اين از آن روست كه محبوبشان « ثروت و مال » نزد اوست .
455 - - 7 . آن كه مدارا و نرمش را وانهد ، سختى همراهش شود و آن كه محلّ
هامش
( 1 ) . امام محمّد تقى عليه السلام در دهم رجب و يا نيمهء رمضان سال 195 هجرى در مدينه به دنيا آمد و در آخر ماه ذى قعدهء سال 220 هجرى در سن 25 سالگى در بغداد رحلت كرد و در كاظمين به خاك سپرده شد . لقب حضرت « جواد » و كنيهء ايشان « ابو جعفر » بود . امام 17 سال امامت كرد و سخنان و مكاتبات ايشان در « كتب اربعه » موجود است .
( 2 ) . به احتمال فراوان ، منظور امام صادق يا باقر عليه السلام است .