260 - - 6 . خطر از همان جاى مطمئن مىآيد .
261 - - 7 . چون گمراهى مردم را بر خود بار كردى تو گمراهترين آنان خواهى بود .
262 - - 8 . حاجت نبردن پيش مردم ، ثروتى نقد و موجود است .
263 - - 9 . در شگفتم از كسى كه از خوراك زيانآور پرهيز مىكند ولى از گناه رسواكننده ، دورى نمىكند .
264 - - 10 . چون نماز مىخوانى ، چنان بخوان كه گويى آخرين نماز توست و مبادا كارى كنى كه ناچار از عذرخواهى شوى و كامل و بى نقص از خدا بترس .
265 - - 11 . امام سجاد چون شنيد كه نافع بن جبير دربارهء معاويه گفته است :
« بردبارى او را وادار به سكوت مىكند و دانشش او را به سخن مىآورد ، فرمود :
خير ، بلكه ناچارى او را به سكوت مىكشاند و سرمستى او را به سخن در مىآورد .
266 - - 12 . هر چيزى را مايهء لذتى است و لذّت گوش ، سخن نيكوست .
267 - - 13 . كسى كه آنچه را در مردم است به آنان نسبت دهد ، چيزهايى به او نسبت دهند كه در او نيست و هركس درد خود را نشناسد ، دارويش او را به تباهى كشد .
268 - - 14 . لجاجت با جهالت همراه است ، و تعصّب با گرفتارى ، و فروتنى موجب سربلندى .
269 - - 15 . خطاب به پسرش ، محمّد [ باقر عليه السلام ] : آزار مرسان و به همه كرم كن و براى به سلامت ماندن از سكوت يارى بگير كه گفتن را حالتهايى است زيان آور و از نابخرد بپرهيز ، اگرچه دوست باشد ، همان گونه كه از دشمن خردمند مىترسى و مبادا كه با مردان دشمنى كنى كه يا گرفتار مكر بردبار مىشوى و يا با فردى پست رو در رو مىگردى .
نزهة الناظر وتنبيه الخاطر ( چشم تماشا ) ( فارسى ) — صفحة 143
مساهمون: الحلواني
ص١٤٣