از استادان آن زمان چون ابو بكر بن الجد و ابو عبد الله بن زرقون و ابو الوليد بن عفير و عبد المنعم بن الفرس و ابو ذر الخشنى حديث آموخت . سپس به طلب علم و سماع حديث به سفر پرداخت تا در آن علم به سرحد كمال رسيد . آنگاه به علم گياهشناسى متمايل شد و در آن رشته از دانش رنج بسيار برد . براى شناخت و دستهبندى كردن نباتات سراسر اندلس و مغرب و افريقيه را زير پاى درنورديد . بعد از سال 580 ه رهسپار مشرق شد و در مصر و شام و عراق و حجاز به تحقيق و تفحص در نباتات پرداخت و بسيار از نباتات ناشناخته را دستهبندى كرد و غوامض ابن علم حل كرد . ابن عبد الملك در حق او گويد كه در اين علم در عصر خود بىهمتا بود و ابن الخطيب او را از عجايب نوع بشر در زمان خود حتى پيش از خود و بعد از خود مىشمارد . در شناخت گياهان و خواص آنها بىمنازع و بىهمتا بود . ابن الروميه فقيهى بر مذهب ظاهرى بود ، از انصار ابن حزم . به دست او آثار ابن حزم منتشر شد . او بود كه با جدّيت تمام آن آثار را استنساخ مىكرد يا براى استنساخ آنها هزينه مىكرد . ابن الروميه مردى زاهد و عابد بود . پس از سفرهاى دور و درازش در مشرق به موطن خود بلنسيه بازگرديد و دكانى براى فروش داروهاى گياهى گشود . ابن الابار مىگويد بارها او را در آن دكان ديده است .
ابن الروميه را در حديث و علم نبات آثارى چند است . از جمله آنهاست :
« رجالة المعلم بزوائد البخارى على مسلم » و اختصار حديث مالك از دار قطنى و « نظم الدرارى فيما تفرد به مسلم عن البخارى » و « الحافل فى تدليل الكامل » و جز آنها .
اما آثار او در علم گياهشناسى عبارتند از « شرح حشائش دياسقوريدس » و « ادوية جالينوس » و التنبيه على اوهام ترجمتها » و « التنبيه على اغلاط الغافقى » و « الرحلة النباتيه » و « المستدرك » و جز آنها . نيز او را كتابى است در « ادويهء مفرده » به شيوهء كتابهاى بنى زهر . ابن الروميه از بزرگترين علماى نبات و داروشناسى در قرون وسطا است . جز دياسقوريدس يونانى كه در قرن اول ميلادى مىزيسته و ابن الروميه شرحى بر كتاب او نوشته همتايى ندارد . ابن الروميه در ماه ربيع الاخر سال 637 ه در اشبيليه نه
تاريخ دولت اسلامى در اندلس ( فارسي ) — صفحة 572
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٥٧٢