فصل اول شورش در مرسيه و بلنسيه هشدارى به مرحلهء نخستين انقراض
1
قيام خليفه العادل در اندلس و خروج او بر خليفه ابو محمد عبد الواحد ، سپس قيام ابو العلى المأمون نيز در اندلس و خروج او بر برادرش العادل ، در جامعهء اندلس انعكاسى عميق داشت . اندلس مىخواست از نظام هشتاد سالهاى كه موحدين بر آن تحميل كرده بودند خود را آزاد كند . از اينرو يك سلسله نهضتها در اينجا و آنجا پديد آمد . ولى همه پراكنده و آميخته به رقابتها و خصومتها . اگرچه همهء اين نهضتها را يك هدف بود :
بيرون آمدن از زير يوغ موحدين و حمايت سرزمين خود از تجاوز و مسيحيان .
نخستين كس از زعماى اندلس كه علم استقلالخواهى برافراشت مردى از خاندان رياست و رهبرى بود به نام محمد بن يوسف بن هود الجذامى از نوادگان بنى هود ملوك سرقسطه . آخرين كسى از اين خاندان كه ذكرش را آورديم ابو جعفر احمد بن عبد الملك بن احمد بن يوسف بن هود بود كه سيف الدوله و المستنصر بالله و گاه المستعين لقب داشت . ما اخبار او را از آن هنگام كه از قلعهء روطه آخرين مستقر بنى هود ، پس از سقوط سرقسطه به سال 512 ه / 1118 م به دست آراگونيها بيرون آمد و تحت لواى پادشاه قشتاله آلفونسوريمونديس قرار گرفت ، ياد كرديم . چون اندلس برضد مرابطين