أو زكات بدهد ، به قصد اينكه آنچه را مى دهد ملك طفل يا ديوانه باشد .
مسأله 1942 - اگر پولى طفل وديوانه دسترسى ندارد ، مى تواند خودش يا
به وسيله يك نفر امين زكات را به مصرف طفل يا ديوانه برساند وبايد موقعى كه زكات
به مصرف آنان مىرسد نيت زكات كند .
مسأله 1943 - به فقيرى كه گدايى مى كند ، مى شود زكات داد : ولى به كسى كه
زكات را در معصيت مصرف مى كند وبه ندادن زكات به أو جلوى معصيت كردن أو
گرفته مى شود نمى شود زكات داد ، ولى چنانچه داده شود مجزى است .
مسأله 1944 - به كسى كه معصيت كبيره را آشكارا بجا مى آورد بهتر است كه
زكات ندهند .
مسأله 1945 - به كسى كه بدهكار است ونمى تواند بدهى خود را بدهد ، اگر چه
مخارج أو بر انسان واجب باشد ، مى شود زكات داد .
مسأله 1946 - انسان نمى تواند مخارج كساني را كه مثل أولاد خرجشان بر أو
واجب است از زكات بدهد . ولى اگر مخارج آنان را ندهد ، ديگران مى توانند به آنان
زكات بدهند .
مسأله 1947 - اگر انسان زكات به پسرش بدهد كه خرج زن ونوكر وكلفت خود
نمايد اشكال ندارد .
1948 - اگر پسر به كتابهاى علمي ديني احتياج داشته باشد ، پدر
مى تواند براي خريدن آنها به أو زكات بدهد .
مسأله 1949 - پدر مى تواند به پسرش زكات بدهد كه براي خود زن بگيرد ، پسر
هم مى تواند براي آنكه پدرش زن بگيرد زكات خود را به أو بدهد .
مسأله 1950 - به زنى كه شوهرش مخارج أو را مى دهد ، يا خرجى نمى دهد
ولى ممكن است أو را به دادن خرجى مجبور كنند ، نمى شود زكات داد .
مسأله 1951 - زنى كه صيغه شده اگر فقير باشد ، شوهرش وديگران مى توانند
به أو زكات بدهند . ولى اگر شوهرش در ضمن عقد شرط كند كه مخارج أو را بدهد ،
توضيح المسائل ( فارسي ) — صفحة 334
مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني
ص٣٣٤