سيره‌نويسان گفتهاند : بشر حضرمى كه به شهادت رسيد ، سويد به ميدان رفت و به نبرد پرداخت تا زخمهاى سنگينى برداشت و به صورت روى زمين افتاد ، دشمن تصور كرد وى كشته شده ، آن‌گاه كه حسين عليه السّلام به شهادت رسيد ، سويد شنيد دشمن مىگويد : حسين كشته شد ، او در خود رمقى احساس كرد ولى شمشيرش را از او گرفته بودند ، با كاردى كه همراه داشت لحظاتى با دشمن مبارزه كرد و سپس او را محاصره كردند و عروة بن به كار تغلبى و زيد بن ورقاء جهنى ، وى را به شهادت رساندند « 1 » .

يعنى : شترم در دروازهء قادسيه زانو به زمين زد ، در حالى كه سعد بن وقاص فرمانده من بود . عبد اللّه فرزند بشر ، در اردوگاه عمر سعد قرار گرفت ولى سپس به اتفاق كسانى . كه قبل از آغاز جنگ خدمت امام رسيدند ، به آن حضرت پيوست . صاحب حدائق و ديگران گفتهاند : عبد اللّه بن بشر ، در نخستين حملهاى كه قبل از ظهر « 2 » صورت گرفت ، شربت شهادت نوشيد .