در آيه آنست كه ابراهيم مرضى تمام ملل و اديان بوده و محبوبيت و احترام خاصى در بين آنان دارد . و از « سدى » آمده كه مقصود ديدن ابراهيم جايگاه بهشتى خود را در همين دنيا است و بعضى از متأخرين مفسرين گفتهاند مراد باقيماندن مهمانسراى ابراهيم است - پس از وى - بر سر مزار او و چنين مقامى براى غير او از انبياء نخواهد بود .
بلخى گفته : در اين آيه اشارهاى وجود دارد كه ممكن است خداوند برخى از پاداشهاى بندگان را در همين دار تكليف - و جهان دنيا - مرحمت فرمايد .
وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ
: و او در آخرت از شايستگان بوده چه خداوند گذشته از آنچه در دنيا بابراهيم عطا فرموده ، او را در آخرت جزو افراد شايسته - كه در نزد پروردگار - ارزشمنداند مانند آدم و نوح محشور مينمايد .
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ
: و فرستاديم ( لوط ) را و ممكن است - خطاب به پيامبر باشد يعنى - به ياد آور ( لوط ) را هنگامى كه بقوم خود گفت :
إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الْفاحِشَةَ
: البته شما كار زشت انجام ميدهيد ، بنا بر تفسير كسى كه « انكم » را - به صورت - خبر خوانده و مرادش هم آنست كه لوط به حالت انكار و اعتراض از فعل قوم خويش چنين جملهاى به زبان جارى كرد ، نه آنكه مقصودش اعلام و اطلاع بقوم بود ، زيرا آنان از كار خود آگاه بودند . اما كسى كه « انكم » را بلفظ استفهام قرائت نموده ، مرادش استفهام انكار است نه استعلام .
« الفاحشه » در اينجا عبارت از آن كار زشتاى است كه قوم ( لوط ) با ازدواج مرد بمرد آن را انجام مىدادند .
ما سَبَقَكُمْ بِها
: سبقت نگرفته شما را در اين فعل .
مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ
: احدى از جهانيان .
سپس لوط « فاحشه » را كه در آيه قبل گفته بود تفسير مىكند كه :
أَ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ
: البته شما با مردان ازدواج ميكنيد
وَ تَقْطَعُونَ السَّبِيلَ
: و راه - بر مردم - قطع ميكنيد .