جارى است .
در اينوقت مردى سؤال كرد يا رسول اللَّه ( ص ) من آواز را دوست دارم آيا برايم در بهشت آواز زيبا وجود دارد ؟ پيامبر ( ص ) پاسخ داد آرى ، خداوند بدرختى كه در بهشت است دستور داده تا براى عبادتگذاران كه به ياد خدا مشغولند ، بنوازد ، پس ( با حركت مخصوص شاخههاى درخت ) چنان صداى موزونى در تسبيح پروردگار از او به گوش مردم برسد كه تا كنون نشنيده باشند .
سپس خداوند از وضع كافران خبر ميدهد و ميفرمايد :
وَ أَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ لِقاءِ الْآخِرَةِ
: و اما آنان كه كافر شدند و تكذيب دلائل - توحيد و خداوندى - ما را نموده و بروز قيامت انكار ورزيدند .
فَأُولئِكَ فِي الْعَذابِ مُحْضَرُونَ
: پس ايشان در عذاب احضار شده و قرار گرفته باشند ، و لفظ « احضار » تنها در مواردى استعمال مىشود كه انسان را با اكراه به آنجا برده باشند چنان كه گويند مجرم را بدادگاه حاضر نمودند و يا گويند او بپيشگاه مرگ حاضر شد .
سپس خداوند آنچه كه انسان را بسوى بهشت ميبرد ياد فرموده بقولش :
فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ عَشِيًّا وَ حِينَ تُظْهِرُونَ
: پس منزه مىباشد خداوند هنگامى كه شام كنيد و صبح نمائيد و براى او حمد و سپاس است چه در آسمانها و زمين و چه شامگاهان و هنگامى كه به ظهر در آئيد .
و البته اين جمله اگر چه به ظاهر به شكل خبر استعمال شده ولى در حقيقت در معنى امر است و مقصود آنست كه حتماً بايد - براى رسيدن به بهشت - پروردگار را تسبيح نموده و از آنچه شايستهء مقام او نباشد منزه بدانيد و با صفات عظمت او را ياد نمائيد .
« تمسون » امساء بمعنى داخل شدن در شب است .