[ 89 - شفاعت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله به شيعيان على عليه السّلام روز قيامت ]
[ 97 ] 6 - ابو الورد مىگويد : شنيدم كه امام باقر عليه السّلام مىفرمايد : هنگامى كه قيامت برپا شود خداوند همه مردم از پيشينيان و آيندگان را عريان و پابرهنه در يك مكان جمع مىكند پس بر راه محشر مىايستند تا جايى كه به شدّت عرق مىكنند و نفسهايشان به شماره مىافتد . و در آن حالت تا جايى كه خدا بخواهد متوقّف مىشوند و آن سخن خداوند است كه مىفرمايد :
« جز صداى آهسته نخواهى شنيد » [ طه ( 20 ) : آيهء 108 ] سپس فرمود : منادى از درون عرش ندا در مىدهد : پيامبر امّى كجاست ؟ امام مىگويد : پس مردم مىگويند : سخن خود را به همه شنواندى . پس او را به اسمش نام ببر . پس ندا مىآيد : پيامبر رحمت محمّد بن عبد اللّه كجاست ؟ پس رسول خدا برمىخيزد و در مقابل تمامى مردم حركت مىكند و به حوضى مىرسد كه طول آن به اندازهء فاصلهء ميان ايله و صنعاء است ، پس بر آن مىايستد پس دوست و همراه شما [ على بن ابى طالب ] را فرا مىخواند پس در مقابل مردم بلند مىشود و به همراه پيامبر مىايستد . آنگاه به مردم اجازه عبور داده مىشود . امام باقر عليه السّلام مىفرمايد : در اين ميان كه شخصى واردشده و ديگرى عبور مىكند هنگامى كه رسول خدا مىبيند از دوستان ما اهل بيت [ به سوى دوزخ ] رهسپار مىشوند ، مىگريد و مىفرمايد : پروردگارا ، او شيعهء على است ، او شيعهء على است . پس خداوند فرشتهاى را به سويش مىفرستد و عرضه مىدارد : اى محمد ! چه چيز تو را به گريه واداشته است ؟ مىگويد : چگونه براى مردم از شيعيان برادرم على بن ابى طالب نگريم درحالى كه مىبينم به سوى دوزخيان رهسپارند و از وارد شدن به حوضم منع شدهاند !
پس خداوند مىفرمايد : اى محمد ! آنان را به تو بخشيدم و از گناهانشان درگذشتم و آنان را به تو و كسانى از فرزندانت كه ولايت تو را پذيرفتهاند ملحق ساختم