ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ ؛
« 1 » و صاحب ماهى [ حضرت يونس ] را ياد كن كه خشمگنانه به راه خود رفت و گمان كرد كه هرگز بر او تنگ نمى گيريم » .
و دربارهء يوسف عليه السّلام فرموده است :
« وَ لَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَ هَمَّ بِها ؛
« 2 » آن زن [ زليخا ] آهنگ او [ يوسف ] كرد و او [ يوسف ] آهنگ آن زن كرد » و دربارهء داود عليه السّلام فرموده است :
« وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ ؛
« 3 » و داود دانست كه ما او را آزمودهايم [ و به فتنه افكندهايم ] . و دربارهء حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرموده است :
« وَ تُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَ تَخْشَى النَّاسَ وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشاهُ ؛
« 4 » و چيزى را در دل خود پنهان داشتى كه خداوند آشكاركنندهء آن بود و از مردم بيم داشتى در حالى كه خداوند سزاوارتر است به اينكه از او بيم داشته باشى » .
امام رضا عليه السّلام پس از شنيدن سخنان او فرمود : واى بر تو اى على ! از خدا بپرهيز و به پيامبران الهى گناهى را نسبت نده و قرآن را با نظر شخصى خود تفسير نكن كه خداوند مىفرمايد :
« وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ؛
« 5 » و تأويل آن را جز خداوند و راسخان در علم نمىدانند » .
امّا آن سخن خداوند كه فرمود :
« وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى »
« 6 » پس همانا خداوند آدم عليه السّلام را در روى زمين ، حجّت ، و جانشين خويش قرار داد و نه در بهشت ، در حالى كه آدم عليه السّلام در بهشت مرتكب گناه شد [ در حالى كه او در بهشت هيچ وظيفهء شرعىاى را برعهده نداشت ] . آدم عليه السّلام در بهشت مرتكب آن عمل شد تا به تقدير خداوند از بهشت هبوط كند و هنگامى كه در زمين جاى
هامش
( 1 ) . سوره انبياء / 87 .
( 2 ) . سوره يوسف / 24 .
( 3 ) . سوره ص / 24 .
( 4 ) . سوره احزاب / 37 .
( 5 ) . سوره آل عمران / 7 .
( 6 ) . سوره طه / 121 .