به فرشتهء گمارده شده بر حاجت او مىگويد : حاجتش برآورده مكن و او را از آن محروم بدار كه او به خشم من دامن زده و بىبهرگى از من را سزامند شده است . « 1 »
* امام صادق عليه السّلام فرمود : هركس مؤمنان را به چهرهاى ديدار كند و در غيابشان به چهرهاى ديگر باشد روز قيامت در حالى مىآيد كه دو زبان از آتش دارد . « 2 »
* امام كاظم عليه السّلام فرمود : حق بگوى ، هرچند نابودىات در آن باشد ؛ چرا كه رستگارىات در آن است . باطل را هم واگذار ، هرچند رهايىات در آن باشد ؛ چرا كه نابودىات در آن است . « 3 »
* امام صادق عليه السّلام فرمود : آنكه راز ما را فاش كند از ما نيست . او ما را ، نه به قتل خطا ، كه به قتل عمد كشته است . « 4 »
* فرمود : هركس از گناه يا بدى مؤمنى آگاهى يابد و آن را نپوشاند و فاش سازد و براى وى از خداوند آمرزش نخواهد ، نزد خداوند همانند كسى است كه آن گناه يا بدى را انجام داده باشد . مجازات گناهى كه فاش ساخته بر دوش او است و آنكه گناه را انجام داده آمرزيده است و كيفر او همان است كه در دنيا بر ضد او فاش شده است ، و در آخرت پوشيده خواهد ماند و خداوند را بزرگوارتر از آن مىيابد كه دوباره او را در آخرت كيفر دهد . « 5 »
* امام صادق عليه السّلام فرمود : مؤمن برادر مؤمن است و هردو پيكرى واحد را مىمانند كه چون پارهاى از آن عارضهاى آورد ، درد آن در همهء پيكر يافت شود . روح دو مؤمن نيز از روح خداست و پيوستگى روح مؤمن به روح خداوند ، افزونتر از پيوستگى پرتو خورشيد به
هامش
( 1 ) . مجلسى در بحار الانوار ( ج 15 ، ص 158 ، باب « الذنوب و آثارها » ) اين حديث را از كتاب حاضر نقل كرده است . نيز در بحار الانوار ( ج 19 ، ص 58 ) اين حديث را به نقل از كتاب عدة الداعى از ابن فهد حلى آورده است - ح .
متن حديث را گاه با تفاوتهايى در عبارت بنگريد در : فتح الابواب ، ص 298 ؛ مشكاة الانوار ، ص 272 ؛ بحار الانوار ، ج 70 ، ص 361 و ج 90 ، ص 378 ؛ مستدرك سفينة البحار ، ج 3 ، ص 456 - م .
( 2 ) . صدوق در خصال ( ابواب الاثنين ، شماره 19 ) اين حديث را نقل كرده و در مجالس و معانى الاخبار نيز همين مضمون را روايت كرده است . مجلسى نيز در بحار الانوار ( ج 16 ، ص 172 ) همين حديث را نقل كرده است - ح .
( 3 ) . ابن شعبهء حرانى در تحف العقول ( ص 408 ) اين حديث را به صورت مرسل نقل كرده است - ح .
( 4 ) . كلينى در كافى ( ج 2 ، ص 371 ) اين مضمون را روايت كرده است - ح .
( 5 ) . مجلسى در بحار الانوار ( ج 72 ، ص 216 ) اين حديث را به نقل از اختصاص آورده است . همچنين حديث را بنگريد در : مستدرك سفينة البحار ، ج 4 ، ص 461 و ج 7 ، ص 502 - م .