وقتى [ عمر بن عبد العزيز ] به خلافت رسيد ، آن قدر به دنيا علاقه نداشت كه براى آن ، مرتكب اين [ گناه ] بزرگ شود . پس بدگويى على عليه السلام را ترك كرد و به كارگزارانش نوشت كه آنان نيز آن را ترك كنند ، و در عوض ، اين آيه را خواند : « به درستى كه خداوند به دادگرى و نيكوكارى و بخشش به خويشاوندان ، فرمان مىدهد و از كار زشت و ناپسند و ستم ، باز مىدارد . او به شما اندرز مىدهد ، باشد كه پند گيريد » « 1 » .
اين كار ، در نظر مردم ، جايگاهى نيكو يافت و وى را به اين خاطر ، بسيار مدح كردند . « 2 »
هامش
( 1 ) . نحل : آيهء 90 .
( 2 ) . الكامل فى التاريخ : ج 3 ص 255 .