سخنى دربارهء زمان اسلام آوردن امام ( ع )
امام على عليه السلام برترين مؤمن تاريخ اسلام و در ستيغ ايمان است . ايمان او در ميان مؤمنان از ويژگىهاى بىبديلى برخوردار است . او اوّلين كسى است كه به پيامبر خدا ايمان آورده و ايمانش هرگز به شائبهء شرك ، آلوده نشد و در استوارْگامى در مسير ايمان و نيرومندى باور ، بىنظير بود .
امام على عليه السلام - چنان كه پيشتر بدان اشاره كردهايم - از آغازين روزهاى زندگى بر كنار بستر پيامبر خدا آرميد و با عنايت و سرپرستى پيامبر صلى الله عليه و آله باليد و همگام با خُلق و خوى و منش و روش نبى اكرم ، رشد كرد و همراه او مراحل تكوين نبوّت را نگريست .
پيامبر خدا او را به خلوتگه حِرا مىبُرد و بدين سان ، با راز و رمز ملكوت ، آشنا شد و به تصريح مولا عليه السلام در خطبهء عظيم « قاصعه » ، نور وحى را مىنگريست و نالهء يأسآميز شيطان را مىشنيد و در آستانهء ابلاغ رسالت ، با اعلام همگامى و همراهى با پيامبر صلى الله عليه و آله عنوان « وصى » ، « وزير » و « برادر » پيامآور وحى را يافت تصوير زيبا علوى را از اين چگونگىها بنگريم :
جايگاه خويشاوندى نزديك مرا نسبت به پيامبر خدا و موقعيّت ويژهء مرا مىدانيد . آنگاه كه كودك بودم ، مرا در كنار خود مىنهاد و بر سينهاش مىفِشُرد و مرا در بستر خود مىخوابانْد . تنم را به تنش مىسود و بوى خويش را به من مىبويانْد . گاه چيزى را مىجَويد و آن را به من مىخورانيد و از من دروغى در گفتار و اشتباهى در كردار نديد .