فصل سوم : على ( ع ) از زبان على ( ع )
بحثى دربارهء خودستايى امام ( ع )
يكى از بخشهاى ارزشمند بيدارگر در خطبهها و نامههاى على عليه السلام سخنانى است كه ابعاد شخصيت بىنظير وى را مىنمايانَد . آنچه كه در اين فصل خواهد آمد ، گوشههايى از اين سخنان ارجمند است و نمونههاى ديگر آن را در فصلهاى گوناگون كتاب مىتوان يافت .
در نگاهى گذرا و سطحى به اين سخنان ، چنين مىنمايد كه امام عليه السلام خويش را ستايش مىكند و ممكن است براى خواننده اين توهّم را ايجاد كند كه اين سخنان با كلام خداوند متعال منافات دارد كه مىفرمايد :
« پس خودتان را منزّه مشماريد . او به [ حال ] كسى كه پرهيزگارى نموده ، داناتر است » . « 1 »
امّا خود آن حضرت با اشاره به اين كلام خداوند ، مىگويد :
اگر نهى خداوند از تنزيه خويشتن ( خودستايى ) نبود ، ذاكرى « 2 » فضايل بسيارى را ذكر مىكرد . « 3 »
هامش
( 1 ) . نجم : آيهء 32 .
( 2 ) . مراد ، خود حضرت است .
( 3 ) . نهج البلاغة : نامهء 28 .