سخن گويم » .
جماعت ، نداهايى در دادند . او گفت : « از كلام بپرهيزيد و به گفتارم گوش فرا دهيد و با دلهاتان به سوى من آييد ؛ و هر كس او را به گواهى گيريم ، دانش خود را در آن ابراز دارد » .
سپسبه گفتارىبلند با ايشانپرداخت و از جمله گفت : « آيا آن هنگام كه ايشان به حيله و نيرنگ و فريب و دَستان ، قرآنها را برافراشتند ، نگفتيد : " برادران و همدينان ما ، از ما عفو خواسته و به كتاب خداىمنزّه امانجُستهاند . پس بايد از ايشان بپذيريم و آنان را آسوده گذاريم " ؟
من به شما گفتم : اين ، پديدهاى است به ظاهر مؤمنانه و در باطن ، دشمنانه ، كه آغازش مهربانى است و پايانش پشيمانى . پس به كار خويش پردازيد و راه خود سپريد و بر جهاد ، دندان بفشاريد و به اين بانگهاى شوم ، گوش مسپاريد كه اگر پذيرفته شود ، گمراه كند و اگر واگذاشته شود ، سبب حقارت شود .
امّا اين كار ( داورى ) انجام پذيرفت و ديدمتان كه شما خود ، آن [ فرصت ] را به ايشان بخشيديد . به خدا سوگند ، اگر [ آن روز ] من از آن سر بر مىتافتم ، از آن ، وجوبى بر عهدهء من نبود و خداوند ، مرا به گناه آن ، بازخواست نمىفرمود . و به خدا سوگند ، اگر آن را مىپذيرفتم ، هر آينه من همان [ پيشواى ] برحق بودم كه بايد از من پيروى كنند ؛ [ زيرا ] كه كتاب خدا با من است و از آن هنگام كه با آن همراه شدم ( از آغاز نزول وحى ) ، از آن جدا نشدهام .
هر آينه ما با پيامبر خدا بوديم ، در حالى كه جنگ ميان پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان مىگرديد ؛ امّا با هر مصيبت و رنج ، جز بر ايمان ما و پاى فشردنِمان بر حق و تسليم بودنمان به فرمان و شكيبايى بر دردِ جراحت ، افزوده نمىشد .
ليكن اكنون ما با برادران مسلمان خود مىجنگيم ؛ زيرا انحراف و كژى و شبهه و تأويلِ [ دلخواه ] در دينشان راه يافته است . اگر دستاويزى يابيم كه خداوند با آن
گزيده دانش نامه امير المؤمنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 498
مساهمون: محمد الريشهري
ص٤٩٨