دوم ، عمر بن خطاب است . « 1 »
ب ) احمد ، امام مذهب حنبلى ، در كتاب مسند با سند معتبر ، كه همگى - از نظر آنان - ثقه و مورد اعتمادند ، از عمران بن حصين نقل مىكند كه او مىگويد : آيهء متعه در قرآن نازل شد ، ما و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز به آن عمل مىكرديم و هيچ آيهاى كه آن را نسخ كند ، نازل نشد و پيامبر صلى الله عليه و آله هم تا زنده بود ، از آن نهى نكرد . « 2 »
ج ) محمّد بن حبيب هاشمى گويد : عمران بن حصين از صحابهء پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه متعه را جايز مىشمرد و به آن اعتقاد داشت . « 3 »
د ) ثعلبى گفته است : نكاح متعه را فقط عمران بن حصين و عبد الله بن عباس و برخى از اصحاب او و طايفهاى از اهل بيت تجويز كردهاند . « 4 »
د ) رازى مىگويد : عمران بن حصين گفته است : آيهء متعه در قرآن نازل شد و آيهاى نيز كه آن را نسخ كند ، نازل نشد و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز ما را به انجام آن امر
هامش
( 1 ) . فتح البارى ، ج 8 ، ص 34 ؛ شرح نووى ، ج 8 ، ص 205 ؛ ارشاد السارى ، ج 10 ، ص 61 ؛ عمدة القارى ، ج 18 ، ص 111 ؛ البته بعضى آن را به « متعهء حج » تفسير كردهاند كه خلاف ظاهر است ، بلكه مراد ازدواج موقت متعه است ، چنان كه تفسير رازى نيز گفته است .
( 2 ) . مسند احمد ، ج 4 ، ص 436
( 3 ) . المحبّر ، ص 289 ، علامة نسابة ، ابو جعفر محمد بن حبيب هاشمى ( متوفاى 245 ه . ) ، ذهبى مىگويد : صاحب كتاب محبّر اخبارى ، راستگو ، واسع الروايه ، آشنا به زمان و خبره در آن و او فرزند ملاعنه است كه به مادرش منسوب شده ، او از هشام بن محمد كلبى و ديگران گرفته و محمد بن احمد بن عرّابه كوفى از او روايت نقل كرده ، ابو سعيد حسن بن الحسين شكرى و ابو روبهء بغدادى و ديگران ؛ تاريخ الاسلام ، حوادث سال 241 . 250 ، ص 423
( 4 ) . الكشف البيان ، ج 3 ، ص 287