شده و متاع چيزى است كه تا زمانى از آن استفاده شود و تمتّع نيز بهره بردن از چيزى است تا هنگامى كه مدّت و زمان آن به پايان برسد . « 1 »
ازدواج موقت از نظر صحابهء پيامبر صلى الله عليه و آله
بنابر آنچه از تاريخ و روايات معتبر و نظريات فقهاى اهل سنت برمىآيد ، گروهى از صحابه ، حتى بعد از رحلت پيامبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه و آله ؛ يعنى در زمان خلافت خلفا و نيز بعد از آنان ، اعتقاد به ازدواج موقت داشتهاند و نظريهء فقهى آنان اين بوده كه متعه جايز و مباح است .
اكنون به بيان نامهاى برخى از آنها و جايگاه علمى و اجتماعىشان و نيز دلايل التزام آنان به ازدواج متعه مىپردازيم :
1 - عمران بن حصين خزاعى ( متوفاى 52 ه . )
الف ) در كتاب صحيح بخارى آمده است : عمران ( رض ) مىگويد : آيهء متعه در قرآن نازل شد ، ما و پيامبر صلى الله عليه و آله به آن عمل مىكرديم و آيهء ديگرى نيز نازل نشد كه آن را حرام نمايد و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در زمان حياتش هرگز از آن نهى نكرد . مردى با نظر خودش ( در نهى از متعه ) چيزى گفته است . « 2 »
عسقلانى مىنويسد : مقصود از مردى كه در اين روايت آمده ، خليفهء
هامش
( 1 ) . نظم المستعذب ، ج 2 ، ص 47 ؛ الفقه على المذاهب الأربعة ، ج 4 ، ص 60
( 2 ) . صحيح بخارى ، ج 3 ، ص 104 ، كتاب التفسير ، باب قوله تعالى :« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ . . . »؛ ( مائده : 87 )