سپس خداوند سبحان راضى نشد كه حظّ و نصيبش را از قيام شب و نماز آن ترك كند .
( وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ )
يعنى ياد كن اسماء خداى تعالى را كه به آن خدا را عبادت ميكنى ( مانند يا اللَّه يا رحمان و يا رحيم )
( قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى )
بگو خدا را بنام اللَّه و يا بنام الرّحمن بخوانيد هر كدام را بخوانيد كه براى او اسمهاى نيكوييست .
بعضى گفتهاند : در اوّل نمازت
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
بخوان كه از بركت قرائت و خواندن آن تو را به پروردگارت رسانيده و از ما سوى آن قطع ميسازد .
و بعضى گفتهاند : بعملت فقط قصد كن خدا را ( حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام در مناجاتش گويد :
انت لا غيرك مرادى )
. فيض كاشانى گويد :
باميد طاعت تو همه عمر زنده باشم * چه نباشد اين سعادت نه من و نه زندگى
ندارم جز تو كسى را انت حسبى * نخواهم هيچكس را انت ، حسبى
همى خواهم كه حيران تو باشم * نه بينم پيش و پس را انت حسبى
نفس گر مىزند بى ياد تو فيض * نخواهم آن نفس را انت حسبى
( وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا )
ابن عباس و ديگران گويند : يعنى خالص كن خالص كردنى در دعا و عبادت عطاء گويد : منقطع شو بسوى او منقطع شدنى و آن اصل و ريشه بندگى است .
شقيق گويد : توكّل كن بر او توكّل كردنى . ابن زيد گويد : فارغ كن خود را براى عبادت او و در حديث نهى از تبتّل آمده و مراد آن انقطاع از