فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ إِنَّهُ كانَ عَلِيماً در آسمانها و نه در زمين البتّه او داناى به تمام چيزهاست ( قَدِيراً ) تواناست بر آن مقدارى كه براى آن حدّ و نهايتى نيست ، سپس خداوند سبحان منّت گذاشت بر خلقش بتأخير عقاب از ايشان و گفت وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِما كَسَبُوا و اگر خداوند مردم را به آنچه مرتكب شدند از شرك و تكذيب ايشان مؤاخذه كند و تعجيل عقوبت ايشان را و آن قول اوست : ما تَرَكَ عَلى ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ باقى نماند بر روى زمين جنبندهاى و ضمير بارض برميگردد و اگر چه ذكرى از آن نشده براى دلالت كلام بر آن و علم به اينكه جنبندهها در روى زمين زندگى ميكنند . وَ لكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى و لكن خدا آنها را بتأخير انداخته تا اجل نامبرده و آيه در سورهء نحل تفسير شده . فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِعِبادِهِ بَصِيراً پس هر گاه اجلشان آمد ، پس البتّه خدا به بندگانش بيناست ، يعنى خدا بيناى به مكان ايشان است ، پس آنها را هر طورى كه خواهد مؤاخذه مىكند . و بعضى گفتهاند : بيناى باعمال ايشانست ، پس آنها را بر آن پاداش مىدهد .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ٢٠ — صفحة 357
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٣٥٧