فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ إِنَّهُ كانَ عَلِيماً
در آسمانها و نه در زمين البتّه او داناى به تمام چيزهاست (
قَدِيراً
) تواناست بر آن مقدارى كه براى آن حدّ و نهايتى نيست ، سپس خداوند سبحان منّت گذاشت بر خلقش بتأخير عقاب از ايشان و گفت
وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِما كَسَبُوا
و اگر خداوند مردم را به آنچه مرتكب شدند از شرك و تكذيب ايشان مؤاخذه كند و تعجيل عقوبت ايشان را و آن قول اوست :
ما تَرَكَ عَلى ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ
باقى نماند بر روى زمين جنبندهاى و ضمير بارض برميگردد و اگر چه ذكرى از آن نشده براى دلالت كلام بر آن و علم به اينكه جنبندهها در روى زمين زندگى ميكنند .
وَ لكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
و لكن خدا آنها را بتأخير انداخته تا اجل نامبرده و آيه در سورهء نحل تفسير شده .
فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِعِبادِهِ بَصِيراً
پس هر گاه اجلشان آمد ، پس البتّه خدا به بندگانش بيناست ، يعنى خدا بيناى به مكان ايشان است ، پس آنها را هر طورى كه خواهد مؤاخذه مىكند .
و بعضى گفتهاند : بيناى باعمال ايشانست ، پس آنها را بر آن پاداش مىدهد .