او آميزش نشده براى پاكى رحم او از نطفه پس اگر خواست ميتواند همانروز طلاق و به ديگرى شوهر نمايد .
فَمَتِّعُوهُنَّ
ابن عباس گويد : اين زمانيست كه صحبت مهرى بر آن نشده باشد و امّا اگر برايش صداق و مهرى فرض شده باشد پس نصف مهر را مستحق خواهد بود ، ولى استحقاق بهره را ندارد و اين از امامان ما عليهم السلام روايت شده ، پس آيه در نزد ما حمل بزنى مىشود كه مهرى برايش نام برده نشده است ، پس واجب است كه به آن زن بهرهاى داده شود .
وَ سَرِّحُوهُنَّ سَراحاً جَمِيلًا
جبائى گويد : يعنى رها كنيد آنها را رهايى سنّتى بدون هيچ ظلم و آزارى .
و بعضى گفتهاند : آنها را از خانه رها كنيد كه هر كجا ميخواهند بروند چون عدّهاى بر ايشان نيست ، پس لازم نيست بر آنها كه در خانه شوهرشان بمانند رهايى و آزادى نيكويى بدون هيچ گونه ستم و اذيتى .
سراح جميل دادن بهره و مال است بحسب توانايى و توانگرى و يا تنگدستى ، حبيب بن ابى ثابت گويد : من خدمت حضرت على بن الحسين عليهما السلام نشسته بودم كه مردى آمد و گفت من گفتم روزى كه فلان زن را تزويج كردم او مطلقه است ، حضرت فرمود : برو و او را تزويج كن كه خداوند متعال نكاح را پيش از طلاق قرار داده و اين آيه را خواند ، سپس پيامبر را خطاب فرمود و گفت :
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَحْلَلْنا لَكَ أَزْواجَكَ اللَّاتِي آتَيْتَ أُجُورَهُنَّ
اى پيغمبر ما حلال كرديم بر تو زنانى را كه مهرهاى آنها دادهاى ( و ايتاء ) گاهى به پرداختن و دادن است و گاهى بملتزم شدن .