تفسير :
و اكنون خداوند به گفتگوى فرشتگان كه دربارهء آدم بود پرداخته و مى - فرمايد : إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ ( هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان گفت ) ظاهرا لفظ ( اذ ) متعلق به فعل ( يختصمون ) مىباشد اگر چه ميان آن دو فاصله افتاده است . إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ طِينٍ ( همانا من آفرينندهام بشرى را از گل ) كه « آدم » باشد . فَإِذا سَوَّيْتُهُ ( پس چون درست كردمش ) يعنى زمانى كه آفرينش اين بشر را درست و كامل كرده و اعضا و صورت او را تمام كردم . وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي ( و دميدم در آن از روح خودم يعنى او را زنده كرده و به او جان بخشيدم . و اين كه خداوند روح را به خود نسبت داده به اين جهت است كه آن را تكريم و تشريف كرده باشد . و معنى ( نَفَخْتُ فِيهِ ) اين است : يعنى خود به تنهايى بدون اسباب اين كار را به عهده گرفتم مانند ولادت و زادنى كه مؤدى به اين باشد .