219 - من تقوى النّفس العمل بالطّاعة 9434 .
220 - من فضيلة النّفس المسارعة إلى الطّاعة 9451 .
221 - من عزّ النّفس لزوم القناعة 9452 .
222 - ما حقّر نفسه إلّا عاقل 9469 .
223 - ما نقّص نفسه إلّا كامل 9470 .
224 - ما أغشّ نفسه من ينصح غيره 9601 .
225 - ما أعمى النّفس الطّامعة عن العقبى الفاجعة 9643 .
226 - ما آنسك أيّها الإنسان بهلكة نفسك أما من دائك بلول أم ليس لك من نومتك يقظة أما ترحم من نفسك ما ترحم من غيرك 9681 . 219 - از تقواى نفس است عمل كردن بطاعت .
220 - از افزونى مرتبه نفس است شتاب كردن بسوى طاعت .
221 - از عزّت نفس است ملازم بودن قناعت ( و جدا نشدن از آن ) .
222 - نفسش را كوچك نشمارد مگر خردمند .
223 - نفس خود را ناقص نشمارد مگر كامل ( زيرا او مىداند كه تا چه اندازه نقص و عيب دارد ) .
224 - با نفس خود غش نكرده كسى كه غير خود را نصيحت نمايد ( زيرا بالطبع واضح است كسى كه غم ديگران را مى خورد بطريق اولى غمخور خود مى باشد ) .
225 - چه چيز نفس طمع كننده را از عاقبت و يا سراى عقبى ( آخرت ) درد آورنده ( جهنم و صحراى محشر ) كور ساخته است ( يعنى چه كور است چنين كسى ) .
226 - چه تو را آى انسان به هلاكت نفس خود انس داده آيا درد تو را شفائى نيست ، يا براى خواب خويشتن بيدارى نمى باشد ، آيا بنفس خود آن گونه كه به غير خود رحم مى نمائى رحم نمى كنى ( يعنى چرا در فكر خود نيستى اين فراز از تتمه
هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — صفحة 1465
مساهمون: عبد الواحد الآمدى التميمي
ص١٤٦٥