115 - للكلام آفات 7319 .
116 - لن يجدي القول حتّى يتّصل بالفعل 7413 .
117 - من أكثر ملّ 7662 .
118 - من لانت كلمته وجبت محبتّه 7941 .
119 - من كثر كلامه كثر سقطه ( لغطه ) 7965 .
120 - من تفقّد مقاله قلّ غلطه 7966 .
121 - من كثر مقاله لم يعدم السّقط 8116 .
122 - من علم أنهّ مؤاخذ بقوله فليقصّر في المقال 8124 . 115 - براى سخن گفتن آفتهائى است ( پس بايد با فكر سخن گفت ) .
116 - هرگز گفتارى سود ندهد تا بكردار بپيوندد .
117 - هر كه بسيار گويد يا عمل بسيارى انجام دهد ملول شود ( يا ديگران از او خسته گردند ) .
118 - هر كه سخنش نرم باشد دوستى او ثابت گردد ( و يا دوستى او بر مردم واجب خواهد بود ) .
119 - هر كه سخن گفتنش بسيار باشد افتادن ( و خطا و لغزشش ) بسيار گردد ، ( يا حرفهاى پوچ و بى معنى او بسيار باشد ) .
120 - هر كه تفقد سخن خود كند ( يعنى جستجوى حق و باطل آن ) اشتباه او كم گردد .
121 - هر كه گفتارش بسيار باشد نمى شود كه خطا نكند .
122 - هر كه بداند كه به گفتارش مؤاخذه مىشود پس بايد سخن گفتن خود را كوتاه سازد ( آرى در قرآن دارد : ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلّا لدَيَهِْ رَقِيبٌ عَتِيدٌ ق 18 ، هيچ سخنى را انسان نگويد جز آنكه در نزد آنست فرشته رقيب و عتيد كه آن را ضبط مى كنند ) .
هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — صفحة 1230
مساهمون: عبد الواحد الآمدى التميمي
ص١٢٣٠