فراگرفته و من چونان اشتياق يعقوب به يوسف ، ديدار گذشتگان خود را چه مشتاقم ! »
سپس فرمود :
« مَنْ كانَ فِينا باذِلًا مُهْجَتَهُ ، وَمُوَطِّناً عَلى لِقَاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنا ، فَإِنَّنِي راحِلٌ مُصْبِحاً إِنْ شاءَ اللَّهُ » « 1 » .
« هركس خون خويش را در راه ما ( كه راه خداست ) مىبخشد و خود را آماده ديدار خدا كرده است ، با ما رهسپار شود كه من - به خواست خدا - فردا رهسپارم . »
همانا رابطهء صبر و استقامت با ايمان ، به منزلهء رابطه سر با بدن است ؛ زيرا ايمانى كه با اوّلين سختى فرومىريزد ، اصلًا ايمان نيست . بنابراين فائده ايمان ، ايستادگى در برابر مشكلات و مقاومت در مقابل سختيهاست .
حال كسانى كه در برابر طاغوت تسليم مىگردند ، يا در مقابل مشكلات مهاجرت در راه خدا از هم فرومىپاشند ، يا كوششهاى خود در راه خدارازيان و ضرر به شمار مىآورند و يا روزهاى جهاد كردن خود را بىحاصل مىپندارند ، چگونه ايمان را تفسير نمايند ؟
آيا ايمان در نزد ايشان محدود به زمان يا ويژه شرايط خاص بوده است ؟ آيا معناى ايمان - در نزد آنان - دستاوردهاى مادى و جاه ومقام بوده است ؟ يا در آسايش و رفاه و يا شغلها و حقوقهاى ماهانه خلاصه
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 44 ، ص 366 - 367 .