مىترسد ؛ زيرا ابا عبداللَّه الحسين عليه السلام با بهترين و برگزيدهترين اموالش به كربلا گام نهاد ؛ و همچنين ادّعا نكند كه چون انقلاب سلب آرامش مىنمايد ، پس بايد از آن بيمناك بود ؛ چرا كه انقلاب آسايش امام حسين عليه السلام را نيز برهم زد ، تا آنجا كه او را از مدينه منوّره به مكّه ، از مكّه به كوفه و در راه كوفه به سوى كربلا روانه ساخت .
علاوه بر آن ، كسى نگويد كه از كشته شدن مىهراسد ؛ زيرا بايد بداند كه خونش پاكتر از خون ابا عبداللَّه الحسين عليه السلام ، فرزند رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سرور جوانان بهشت نمىباشد .
همچنين فردى بر از دست دادن منصب و مقامش در ميان مردم و اين كه حكومت او را انسانى تروريست و يا جاسوس بيگانگان خطاب كند ، نترسد ؛ چرا كه ، سرور و سالارمان ، امام حسين عليه السلام نام ، نشان و شهرت خويش را در كربلا قربانى نمود . از سويى ديگر مىبينيم كه شريح قاضى ، ريختن خون سيّدالشّهدا را حلال اعلام مىكند وچنانكه مىدانيم سر شريف و مقدّس او را در همه جا مىگرداندند و بر منابر عنوان مىكردند كه ، اين سر آن خارجى است كه بر حكومت شرعى ! شورش نمود .
گذشته از آن ، ديگر كسى اين ادّعا را نكند كه خودش مهم نيست ، بلكه از هتك حرمت فرزندان ، همسر و ناموسش بيمناك است . زيرا امام حسين عليه السلام با همهء خاندان و فرزندان خويش به كربلا گام نهاد كه از جمله ايشان ، مىتوان عقيله بنى هاشم ، زينب كبرى ( س ) ، آن زن پاكدامن و دختر آن شير مرد جهان اسلام و همچنين خواهرش ، امّكلثوم و برخى از دختران پاكدامن هاشمى نام برد . امّا با اين همه
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 198
مساهمون: شوشترى زاده
ص١٩٨